Mahmure

Yazarlar

Diğer Yazarlar

Seviyorum ve seviliyorum ama...

Seviyorum ve seviliyorum ama...

Gönül Derman sorularınızı cevaplıyor.

Zulümvari hayat!

Soru: Merhaba, esimle 3,5 yıldır evliyiz. 2.5 yaşında bir oğlumuz var. İlk evlendiğimiz günden bu yana ailesi yüzünden hep tartıştık, cahil, bencil, intikamcı bir ailesi var. Özellikle de maddiyatçılar insan kullanmada üstlerine yok. Bunları esim görmüyor tabii, onun için ailesi melek, ben ise her şeyin sebebiyim. Beni üzen nokta, ailesinin üzerime birkaç kere gelişi, beni boşatmak istediklerini açıkça söylemelerine rağmen, esimin hala beni desteklemeyip bana sen "gâvurun başısın" demesi.
Evleneli bana hiçbir şekilde dokunmamıştır esim, ne öper, ne okşar, aramızda olursa 1 veya 2 hatta 4 hafta sonraki bir cinsel ilişkidir. O da aklına gelirse, kavgalı değilsek tabii. Kavga ettiğimizde yatağını ayırır esim, surat asar, bana küser. Ailesinin bana o kadar kötü davranmasına karşın ben hiç surat asmadım, su an evime gelip gidiyorlar, her çeşit yemek yapar yediririm, güler yüzle karşılarım, esim bunları görmüyor. Kavgalarımızın bazılarında karşılıklı şiddet oluyor, eşime oklava ile vuruyorum, o da bana vuruyor tabii. Erkek olduğu için eli ağır, baslarda ona kıyamıyordum, vuramıyordum, baktım ki o bana düşmanına vurur gibi vuruyor, bende acımıyorum artik. Bana gelince ev hanımıyım, çocuğumun tüm sorumlulukları bana ait, esim sadece yemek içmek ve kıyafet gibi ihtiyaçlarımızı karşılar, bir cumartesi pazar gezdirmez. Saat 13 lere kadar uyur, hafta içi geç gelir. Yemeğini önüne koyarım. Ama çok zorluyor, normalde uyumlu ve yumuşak bir yapım var. Eşimle konuşamıyorum ki, adamla beraber yemek dahi yiyemiyoruz. Sus, konuşma, kafam ağrıyor, ağzını şapırdatma yemek yerken, şuran şöyle, buran böyle. Sürekli eleştiriyor beni. Onun bu şekilde davranışlarından nefret ediyorum. Keşke hiç karsılaşmasaydık evlenmemiş olmasaydık diyorum. Pişmanım, çünkü ailesi ve esim bana hayati zehir ettiler, ben daha güzel hayallerle evlenmiştim, beklentilerim ve esime sunacağım şeyler daha farklı olmalıydı. Eşime hiç bir konuda güvenmiyorum, zaten ikinci çocuğu da düşünmüyorum. Eşimde bana güvenmiyor sanırım. Aramızda uçurumlar var, iletişim sıfır. Benimle kararlar almak yerine hep başkalarına danışır. Bazen ben başkalarından duyarım konuları. Eşimin kendine güveni de çok az, ailesi çok baskı yapmış, kendi kendine bir isi yapmaktan
korkuyor. Ben öyle değilim, her şeyi kendim yapmaya çalışırım. Eşim, benim ona saygı göstermediğimi düşünüyor, saygı adı altında ne anlıyor hala anlamış değilim, hiç anlatmıyor ki ne istediğini. Ailesi aramızı çok açtı, biz hep onlar yüzünden kavgalar ettik, bu yüzden de esimle aramız hiç kapanmıyor, benim yaralarım da kapanmıyor, yaptıklarını unutamıyorum. Hakaretlerini de. Nefret ediyorum. Eşimden kurtulmak istiyorum, bu çileli ve zulümvari hayattan nefret ediyorum, bazen esim ölse de, başka bir insanla, yani beni seven, benim kadınlığımı bana veren, beni mutlu eden bir eşle evlensem diyorum. Güvenebileceğim bir es, benim eşim aile danışmanına gitmeye de yanaşmıyor, kendini düzeltmek istemiyor, benim de aile danışmanına gitmemin bir anlamı yok sanırım eşim olmadan, problemleri ikimizin çözmesi gerek ve bu bir danışmanla olacak biz başaramıyoruz. Ailesi veya kardeşleri ile ilgili bir konu olsa nasıl koşar, onlar için kendini paralardı. Onu hiçbir şekilde ikna edemiyorum.
Tavsiye ve yardımlarınız için şimdiden teşekkür ederim.


Merhaba,
Üç kez okudum mailini. İnanamıyor ve sil baştan okuyorum. Birçok sorunlu evlilik ile ilgili mailler aldım. Fakat hepsinde tutulacak bir taraf bulup oradan çözüm üretmeye çalışıyordum. Lakin sizin evliliğiniz de ne senden nede eşinden bir umut bulamadığım için tekrar okudum belki atladığım bir şey bulabilirim diye.
Böyle evlilik olmaz. Sevgi yok beğeni yok takdir yok saygı ise hiç yok. Onun seni dövmesi senin onu dövmen olacak şey değil. Kaldı ki senin hiçbir yönünü beğenmediğini zaten belirtiyor. Aile bahane asıl sorun eşinin sana karşı duyguların da.
Bir aile evliliklerde soruna sebep olabilir ama beğeni ve sevgiyi engelleyemez. Kocanın davranışları seven bir adamın tavrı değil. Keşke mümkün olsa ve ikiniz de kendi yollarınıza gitseniz ama bunun zor olacağını biliyorum. Fakat sana çok yazık bu sevgisiz ve saygısız ortamda nasıl mutlu olabilirsin.
Yine de yapabilirsen eşinin sende beğenmediğini dile getirdiği yönleri düzeltmeye çalışsan? Ağzını şapırdatıyorsun gibi cümleler kurmadan sen ağzı kapalı yemek yesen (en basit ve çocukça örnek bu diye bunu belirttim)
Kıyafetlerinden şikâyetçiyse farklı giyinsen. Toplulukta ki davranışlarını değiştirsen ailesi hakkın da yorum yapmasan ona karşı saygılı mesafeli ve güler yüzlü olmaya çalışsan. Biliyorum çok zor bu kadar üzüldükten sonra ama evliliğini bitirmeye hazır değilsen mevcut durumu düzeltmek zorundasın sence haksızmıyım?
Sen çocuğun için elinden geleni yapmalısın ki yarın pişmanlık duymayasın. Bunları bir denemeye çalış belki biraz huzur ve mutluluk bulabilirsin. Dilerim senin için iyi gelişmeler olur.

Sevgiler
Gönül Derman



>>>>>>>>>
« tüm yazıları
10433
dahafazlası
YORUMLAR

benden daha kötü durumda olan varmiş allah yardımcın olsun

özge 21.01.2011 11:15:29

merhaba gönül hanım. sizi ilk kez okudum... merak ettim gerçek mesleğiniz ne... cevaplarınız öylesine mantıklı sevgi dolu ve yapıcıki büyük ihtimalle psikolog olduğunuzu düşündüm.yanılıyormuyum..

saygı 07.12.2009 19:20:00
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.