Mahmure

Magazin

Magazin Gündemi

Arıza kadının olgunluğu

Arıza kadının olgunluğu

PJ Harvey'nin yeni albümü, onun en sakin, en oturmuş hali. Ancak, yine de bu onun durulduğu anlamına gelmemeli...

Mert Emcan
Radikal İki


PJ Harvey, kendi kişisel şahaserini bir önceki albümü "Stories From The City, Stories From The Sea" ile gerçekleştirmişti. Hem insanın tüylerini diken diken eden o yalın ürkünçlük hem de müziği ve sesindeki o sımsıcak oturmuşluk, sadece hayranları tarafından değil, müzik çevrelerince de bir başyapıt olarak ilan edilmişti. Bandı dört yıl ileriye saralım ve New York temalı, Mercury ödüllü bir önceki albümünden beri olanlara bir gözatalım: 11 Eylül'ü yaşadık (ve "Stories..." albümünde 'Kamikaze' diye bir şarkı vardı!), onun yolundan The White Stripes bambaşka bir kapıyı, harika bir şekilde zorlamaya başladı, ardından The Von Bondies gibi, The Kills gibi blues müziğini temel alan garaj rock grupları peydahlandı ve evet, bir dolu sonu hüsranla biten ilişki yaşadı (ya da öyle olduğu varsayıldı).

Ama o, bütün bunlara aldırmayacak kadar uzun süredir bu piyasada. Ne de olsa Kurt Cobain'in bütün zamanların en sevdiği 50 albüm listesine girebilmiş bir hatun (ilk albümü "Dry" ile). Zaten Kurt yaşasaydı eğer mutlaka beraber bir iki düet yapar, hatta belli mi olur belki de Courtney'in elinden kapıp onun hâlâ hayatta olmasını sağlar ve belki de hiç bilmeden dünya müzik tarihini değiştiren olurdu (Bu bağlamda, Kurt'ün alternatifi Nick Cave oldu ki, onun popüler müzik tarihini değiştiremeyeceği aşikârdı). Kör talih! Ama ne var ki, bu haliyle de ona verilmiş bir rol var zaten. O da günümüz popüler müzik dünyasının en sert, en kızgın ve cinsel kimliğini en çok kullanan kadını olma rolü! Patti Smith'in, zamanında gezdiği tarlaları kendine mesken eden bu köylü İngiliz kızı, bütün kimliğini dişilik ekseninde betimleyen bir Amazon savaşçısına büründüğünde özgürleşti. Sonrasında da "kadın" olmanın daha yumuşak taraflarını keşfettikçe de olgunlaştı. Ancak bütün bu evreler -suratına tükürüp kıç tekmeleyen hatun hallerinden, bugünkü, tek bir sözle, hatta bir bakışla dahi lafını sokabilen, görmüş geçirmiş kadın halleri- sırasında değişmeyen tek bir şey oldu: O da PJ Harvey'in günümüzün bir numaralı rock 'n' roll hatunu olduğu gerçeği.

Oturaklı PJ
Haliyle, yeni (kariyerinin yedinci) albümü "Uh-Huh Her"ü dinlerken bunu hep aklımızın bir köşesinde tutmak gerekiyor. Belki artık 'Rid Of Me'deki gibi "Bacaklarımı yala" diye bağırarak provoke etmiyor ya da 'Dry'da olduğu gibi "Beni kuruttun!" gibilerinden "erkek"lerin rahatını bozmaya yönelik agresif çıkışlar yapmıyor ama, aynı zamanda albümün en akılda kalıcı şarkısı olan 'Shame' de olduğu gibi "Utanç, aşkın gölgesidir" diyerek farklı bir cenahtan saldırısını yapabiliyor veya zehirini akıtmayı becerebiliyor. Ve ne yazık ki, bunu, müzikal ve sözsel anlatımı PJ gibi üst seviyede, becerebilen bir ikinci kadın yok (Liz Phair bir Hollywood süprüntüsü olmayı seçti, Aimee Mann müzik endüstrisiyle olan savaşında hâlâ pek bir yol alamadı, Tori Amos aynı şeyi aynı şekilde bininci defa anlatarak kendinden bıktırdı. Yenilerden bir tek Yeah Yeah Yeahs ve The Kills umut veriyor.). Bu da Polly Jean'in en vasat halinin yine de piyasadaki en düzgün şeylerden biri olduğu gerçeğini ortaya koyuyor.

Hayalara dikkat!
Ancak, sevenleri panik olmasın. "Uh-Huh Her" kesinlikle Harvey'nin en vasat hali değil. Sadece en olgun ve en oturaklı hali. Ne keskinliğinde ne de etkisinde bir azalma var. 'The Slow Drug' insanı içten içe oyan, bunalımın dehlizlerine atan bir şarkı. 'No Child Of Mine' sadece bir dakika sürse de, o etkiyi vermek için yeterli oluyor. Albümü belirleyen iki şarkı ise, albümün son iki şarkısı olan 'The Desparate Kingdom Of Love' ve 'The Darker Days Of Me & Him'. Akustik tınılar ve sessiz serzenişler ortaya şunu koymuş: Anlaşılan Harvey giderek bağırıp çağırmaktan sıkılır bir hale gelmiş. Belli ki, zeka ve yeteneğinin, derdini illa ki gürültüyle anlatmayı gerektirmeyecek kadar yüksek olduğuna giderek daha fazla kanaat getirmekte. Yine de bu, Velvet Underground'u andıran gitarların hüküm sürdüğü 'Who The F.ck?' ve yine testere gibi işleyen gitarlarla bezeli 'The Letter' ile ilk dönem punk şarkılarına bir selam göndermesine engel değil.

Yaratmak kadına özgü. Ve anlaşılıyor ki, PJ Harvey artık başka biri olma, dişiliğinden yeni bir kadın yaratma yolunda. Ancak kimse Harvey'in durulduğunu ve dünyanın erkekler için daha güvenilir bir yer olduğunu düşünmesin sakın. Çünkü o, hâlâ "arızalı" kadın modelinin en tehlikeli ve en saldırganlarından. Her anda, her notada, her dizede, ikiyüzlülüğünüzü, yüzsüzlüğünüzü, tüm o aşağılık hallerinizi suratınıza çarpabilir. Dolayısıyla albüm kapağı üzerinde "Dikkat! Açık saçık sözler içerir" uyarısından ziyade şöyle bir uyarı daha uygun kaçardı: "Beyler! Sürtük geri döndü, hayalara dikkat!"
Uh-Huh Her / PJ Harvey / Universal
(Radikal İki)
420
dahafazlası
YORUMLAR
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.